ΕΡΙΝΥΕΣ...http://www.blurb.com/books/5921480

                                                                                                                             7/12/2014  

Οι κόρες τ’ ουρανού

από αίμα γεννημένες

ενός ατέλειωτου Θεού

μέσα στις συνειδήσεις 

βρίσκουν την κόλαση 

τ' ανθρώπινου μυαλού 

το τρώνε, τρώνε την ψυχή

στην άδικη ζωή

των δολοφόνων αυτών που αδικούν

παίρνουν αναπνοές

των αρχαίων μητροκτόνων

Ερινύες τρομερές,

συνειδήσεις κι ενοχές

Aληκτώ, Μέγαιρα, Τισιφόνη

του πάνω κόσμου οι φόνοι

μέσα απ’ τα έγκατα της γης

ξεκινούν τα φίδια της ζωής 

και στο φως σκορπούν τον τρόμο

απ’ του κάτω κόσμο τον νόμο 

άνθρωποι και Θεοί 

πρόστυχα λένε την αυγή

μαζί με την αλήθεια, 

τρομερά αρχαία παραμύθια 

τα μαύρα μάτια που σκορπούν,

την λάμψη που  μπορούν

να δουν όλοι οι ερωτευμένοι

είναι του Ορέστη η κραυγή

που δήλωσε με υποταγή 

καθώς τον κυνηγούσαν οι Ερινύες.

Θεέ του ήλιου 

και ‘σύ του έρωτα μαζί

ξέρετε τις αξίες,

σώστε με από τις Ερινύες

αυτές του Άδη τις τρελές, 

των δολοφόνων δικαστές

που έχασαν τις αρχαίες τραγωδίες

που πάιζαν όλοι οι σοφοί

που καταδίκασαν κι αυτοί

τις αχόρταγες Ερινύες. 

Σώστε με είναι ο έρωτας αυτός 

που θα σας δώσει μια ψυχή

που θα ‘ρθει στο σκοτάδι 

γιατί στην αρχαία εποχή

ερωτεύτηκε λένε πολύ, 

μια κόρη απ’ τον Άδη 

μια κόρη ήταν τ’ ουρανού

με αίμα γεννημένη τέρας

μα από τον έρωτα τον τρελό

έφαγε λένε ζωντανό

αυτόν που αγαπούσε, 

γιατί μια νύχτα μοναχή

δεν ήξερε πως μπορούσε στην ζωή 

απλά να τον φιλούσε 

όταν κατάλαβε κι αυτή 

που ήταν γεννημένη 

να τρώει άδικα μυαλά

αυτό που έκανε ήταν συμφορά

γιατί ήταν ερωτευμένη,

έφυγε τρέχοντας 

στην κόλαση της φωτιάς

και μες την κάψα της αγκαλιάς

πήρε μαζί της

τις άλλες τρομερές ένοχες

που άδικα σ’ ένα χθες 

ξέσκιζαν το κορμί της…

        ΠΟΙΗΣΗ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΛΙΝΑ ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ

ΕΡΩΤΑΣ....http://www.blurb.com/books/5921480

                                                                                                                                         6/12/2014

Θέλω να παγώσουν οι σκέψεις
μέσα μου 

και να τις κάψω

εκεί κοντά στην αγκαλιά σου

κάτω απ' τα φτερά σου

ανάμεσα στα φιλιά

και στα χέρια τα δικά σου.

Ακόμη φυλάω τα χείλη σου τα δαγκώνω

απαλά και τρυγώ απ' την ανάσα σου 

το τελευταίο χάδι του έρωτα. 

Αυτά τα χείλη που σαν θεϊκά αγγίγματα

με σκορπούν μέσα στα σύννεφα,

σε μεταξένιας αγκαλιές λατρείας.

Αυτά τα χέρια που παγωμένα 

παίρνουν την αγάπη μέσα 

απ' τα δικά μου χέρια

και σπάνε τα δεσμά. 

Αυτά τα χέρια που χωράνε

μέσα τα δάχτυλα μου

που νιώθουν χαρά μου ποσό τ' αγαπώ.

Απελπισία όταν μ' ένα φιλί μ' ένα χάδι

αφήνεις παρθένο ενός αγγέλου το κορμί 

ενός αγγέλου χαμένου. 

Σ' αγαπώ πολύ θέλω νασου δώσω

την τελευταία μου αναπνοή 

μέσα στο κορμί σου

τότε ίσως καταλάβεις μικρή 

την φωτιά που καίει 

σ' ένα ζητιάνο ποιητή

για την ψυχή σου.

Θέλω να παγώσουν οι σκέψεις

μέσα μου και να τις κάψω.

                                            ΠΟΙΗΣΗ    Σωτήρης   Σπηλιώτης

ΧΑΜΕΝΟ ΝΗΣΙ

                                                                                                                                                  5/12/2014

Αν λαχταρούσες ένα δρόμο που οδηγούσε μακρυά 

απ’ τα αρώματα του φόβους σε μακρινά νησιά μυθικά

θα 'πρεπε θαρρείς να ταξιδεύεις απ’ την Τροία στην καρδιά

μιας Ελλάδας ξεχασμένης μιας Ελλάδας που πονά.

Πήγα εις την Πόλιν μαγεμένος μ’ αρώματα ηδονικά

μ’ αγκαλιές σκυμμένα μάτια που με κοιτούσαν σιωπηλά.

 Μύρισα αέρα, πήρα ανάσες, τ’ όνειρα βγάλανε φτερά 

πέταξαν πάνω απ’ το νησί μου το βρήκα, Πρίγκηπο ήρθα ξανά 

καίνε τα πόδια μου οι στράτες αν ήμουνα κατακτητής 

εδώ θα τελείωναν οι μάχες της δίκης μου υποταγής.

Δεν σταματώ το χαμένο νησί δεν είναι δικό μου

δίκη μου είναι όλη η γη Τροία, Αϊβαλί και Σμύρνη 

Αττάλεια, Άγκυρα αφημένες σε κατακτητή.

Χαμένο νησί είναι η πατρίδα που την πιέζουν πάλι αυτοί 

που ξέρουν να παίζουν μες σε θέατρα τον ρόλο του κατακτητή.

Μέσ’ του μυαλού μου τις εικόνες γυρνώ πάλι εκεί 

που μεγάλωσαν οι Αρχαίοι στης Μικράς Ασίας την Ελληνική γη.

Είναι φτωχός ο Οδυσσέας ήθελε απλά μια επιστροφή,

ένα ταξίδι για χαμένους μετά της Τροίας την καταστροφή. 

Ένας Αλέξανδρος ηγέτης πονά, πεθαίνει, κατακτά 

και μια Ελλάδα που ανασάνει γιατί στα μάτια τον κοιτά. 

Αυτός είμαι, αυτή είναι η Ελλάδα από Σπαρτιάτες, 

γενιά ηρώων τρομερή από ημίθεους όπως ο Αχιλλέας,

ο Θησέας, τιμή στον Έλληνα Ηρακλή!

Ναι, απ’ αυτήν την ράτσα είμαι απόγονος κατακτητών

που δόξασαν στην ιστορία κι όχι φτηνών ρουφιάνων προδοτών.

Δεν επιστρέφω στην Ιθάκη, επειδή ωρίμασα ιστορίες να πω, 

να δείξω ότι η αιχμαλωσία, η αποτυχία 

θέλει σκέψη άγριων ευρωπαϊκών σκυλιών.

Αγγίζω δρόμους που θαυμάζω, δρόμους χαμένους στην ψυχή 

μόνο τον θάνατο έχω μπροστά μου που πολεμάει την αυγή 

για να κρατήσει τα κατεκτημένα από τους ξένους ιδανικά 

αυτά που ‘πλασαν οι Θεοί μας στ' αρχαία χρόνια τα Ελληνικά.

Αυτό έχω μέσα μου το πάθος τα όνειρα, την αρχαία Ελληνική καρδιά 

που με ‘φέρε σ' έναν αιώνα  να απαιτήσω και να δω 

μαζί μ’ άλλους ήρωες τον ήλιο τον ανατολικό. 

Μια σχέδια δεν φθάνει να πολεμήσεις πειρατές 

μία ψυχή όμως καταφέρνει και διώχνει όλους τους ληστές

 που απαιτούν, που ζουν στην χώρα που γέννησε όλους τους σοφούς

κι όχι τους άσχημους παλιάτσους που κυβερνούν πολιτικούς. 

Βλέπω σ’ Ανατολή και Δύση, βλέπω Βόρεια μα και στο Νοτιά

αυτά που ανήκουν σ’ εμένα  τα θέλω πίσω, είναι Ελληνικά. 

Ιθάκη και χαμένα νησιά πια δεν υπάρχουν μόνο σχέδια μεγάλα στα μυαλά, 

ηρώων που ζουν στην χώρα που ποτέ δεν πεθαίνει, που ποτέ δεν πονά.

Έχω στα βάθη της ψυχής μου το δικό μου Ελληνικό νησί,

έχει μέσα μια θάλασσα την Μεσόγειο κι όλη την γύρω Ελληνική γη 
οι Λαιστρυγόνες κι οι Κύκλωπες καιρός να πάρουνε στα χέρια 
ένα Ελληνικό σπαθίνα πολεμήσουμε για τ’ αστέρια 

αυτά που μόνο ήρωες αφήνει πίσω η ζωή!

                                           ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

                                                  ΖΩΓΡΑΦΟΣ  Λίνα  Δεληολάνη

ΚΟΛΑΣΗ

                                                                                     4/12/2014

Όταν είσαι ερωτευμένος

ο πόνος είναι χάδι 

από μερικές γυναίκες

κι ο θάνατος λύτρωση.

Αρκεί να έχεις

την ευκαιρία να τις αγαπήσεις,

αλλιώς σε περιμένει η κόλαση!!!

                                            ΠΟΙΗΣΗ   Σωτήρης   Σπηλιώτης

       

ΌΛΑ ΑΥΤΆ ΜΌΝΟ ΕΊΣΑΙ ΕΣΎ

                                                                                                        3/12/2014

Όλα αυτά

Όλα αυτά μόνο 

είσαι 'σύ

όσα δεν άγγιζα με την ψυχή, 

δεν ονειρευόμουν στη ζωή, 

δεν άγγιζα με την καρδιά, 

δεν άντεχα να ξέρω.

Φοβόμουν

ότι υπάρχουν αναπνοή μου

αυτά ήσουν για 'μένα εσύ

αυτά μου πήρες αγαπημένη,

όλα αυτά έρωτα μου...

                                                             ΠΟΙΗΣΗ     Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΤΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΩ-ΠΟΙΗΣΗ - POETRY ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΙΛΗΣΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

                                                                                                                           1/12/2014

Θέλω να φιλήσω τα χέρια σου

να σε λατρεύω πάνω σε στροφές

και σε βουνά πάθους

να πολεμήσω

για την λατρεία των χειλιών σου 

μαγεμένη μου αίσθηση

να χαϊδεύω τα δάχτυλα σου 
να σ' αγκαλιάσω και να σε ζεσταίνω

με λόγια και με κινήσεις, 

που θα δείχνουν την χαμένη τρυφερότητα 

των ονείρων. 

Θέλω να σ' αγγίζω παντού

και κάθε φορά πιο ερωτικά. πιο χυδαία 

να σου δείχνω με μάτια γεμάτα υποταγή

πως είναι οι θεές στη γη.

Καίω τις αισθήσεις μου 

όταν σ αγκαλιάζω,  

τρέμω  αμήχανα κοντά σου 

με παθιασμένη ζάλη του πόθου. 

Δεν τολμώ να σε κοιτάξω στα μάτια 

όταν φοβάμαι μην σε χάσω 

και σου λέω όμορφα λόγια 

σαν πρίγκηπας μεγαλωμένος σε παλάτια 

μα το μυαλό φοβάται κι άλλο. 

Δεν είναι μια απλή κουβέντα 

σαν τα κρύα δάχτυλα

απ' τον χειμώνα

τρέμουν κι αν ακόμα

δεν είναι από αγάπη

δεν το ξέρεις όπως εγώ 

ότι αν είναι από χάδι 

είναι τόσο τολμηρό

τόσο εκβιαστικά υπέροχο 

που μας μιλά στην καρδιά 

και στο μυαλό, αφήστε μας εδώ  

κοντά κοντά και φύγετε μακρυά. 

Έχουμε πάρει τόση αγάπη

που το κορμί 

το δικό σας μαζί με την λογική 

τα πρέπει και τα μη ας φύγουν.

Δεν αξίζουν όσο ένα απ' τα  δάχτυλα

δικό σας χάδι... 

Αφήστε τα χέρια σας κοντά 

χωρίς τις αλυσίδες του μυαλού  

δεμένα …

                                                 ΠΟΙΗΣΗ  Σωτήρης  Σπηλιώτης