ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

19/12/2014

ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΟ

                                                                                                                       18/12/2014

Ξέρεις πόσο; 
Τόσο, 
όσο ο θάνατος, η λύτρωση, 

ο πηγαιμός στην αφάνεια, 

το σκοτάδι, ο λήθαργος. 

Ξέρεις πόσο; 
Τόσο, 

όσο ένα χάδι στο λαιμό σου 

που τόσο μαγικά αφήνεται στα χέρια μου

σαν χαμένος κύκνος του έρωτα

κάθε βράδυ, κάθε πρωινό

μέσα σ' ένα αυτοκίνητο 

στο πιο πλούσιο κρεββάτι του πόθου

ή σε μια βόλτα όταν τον φιλώ παθιασμένα. 

Ξέρεις πόσο;
Τόσο, 

όσο η αγάπη μ' αφήνει να ζω κοντά σου

κι ο έρωτας με εξαντλεί τα βράδια 

με σκέψεις, με πρόστυχες ηδονικές στιγμές 

και με πάθος στο να σε λατρεύω 

να λατρεύω το κορμί σου τ' αγγελικά διαβολικό. 

Ξέρεις πόσο; 
Τόσο, 

σαν ένα έργο τέχνης με κοντά τα μαλλιά

σ' ένα λαιμό που αχόρταγα ρουφάει 

τα φιλιά της ηδονής από ένα παθιασμένο εραστή. 

Ξέρεις πόσο; 
Τόσο, 

όσο μια στιγμή να μπορέσω να ζήσω 

όλα αυτά που μου πήρες και τα 'δωσες αλλού. 

Μια στιγμή για έναν αιώνα, μια στιγμή στο μέλλον,

δυο στιγμές, δέκα και θα κλέψω δέκα αιώνες

να σ' έχω έτσι όπως εγώ θέλω γυμνή 

με τα μαλλιά κουρεμένα κοντά 

να εξουσιάζει το κορμί σου 

την σκέψη μου και τα θέλω του έρωτα αγαπημένη .

Ξέρεις πόσο; 
Τόσο,

όσο ο θάνατος όταν δεν είσαι δική μου.

                                                  ΠΟΙΗΣΗ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ

                                                                                                                                  17/12/2014

Είναι το κορμί της γοργόνας, 

το πρόσωπο της νεράϊδας, 

τα μαγικά χέρια που μ' αγγίζουν, 

τα χείλη του έρωτα τα παιδικά 

κι ανάσα σου.

Αχ αυτή η παραδεισένια κόλαση

της καρδιά σου 

που ευωδιάζει σε κάθε φιλί 

Αχ η ανάσα σου,

είναι αυτή που με κυριεύει 

κοντά σου, το μυστικό

τρέμω όταν σ' αγγίζω 

δεν χορταίνει ο πόθος και τρέμω,

προσπαθώ, βιάζομαι, προλαβαίνω 

κι αρρωσταίνω.

Όταν ξέρω ότι μια κλειδαριά μου ανήκει,

ένας χρόνος μου ανήκει,   

μα θέλω κι όλες τις άλλες κλειδαριές 

της ζωής σου

δεν προφταίνω ένα χρόνο θέλω μόνο 

να λατρεύω την πλάτη σου,

ένα χρόνο τα χέρια σου τα ερωτευμένα,

δυο χρόνια τα μάτια σου,

δεν προφταίνω να σε λατρεύω ζωή μου

να λατρεύω όλο το κορμί σου.

Έτσι, τρέμω  

από ανεκπλήρωτα πάθη, 

από ευτυχισμένα λάθη,

την λάβα που αντί να σε κυριεύσει

να λούσει όλο το κορμί σου 

μέσα σε μια ερωτική έκρηξη

σκάει μέσα μου

κι εγώ φοβάμαι και 'γώ τρέμω 

μην σε χάσω . 

Ψάχνω, ψάχνω την κλειδαριά 

της ψυχής σου, 

εκεί που κρύβεις και τ' αλλά κλειδιά  

της ζωής σου

μέσα στο θησαυροφυλάκιο 

που θα μου δώσει το κορμί σου 

όλο για πάντα... 

                                                       ΠΟΙΗΣΗ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΦΩΤΙΕΣ

                                                                                                                     16/12/2014

Μέσα στις φτερωτές 

φωτιές των ονείρων

να 'ταν η θάλασσα 

γεμάτη έρωτα 

και να την έσερναν

καυτά κύματα αγάπης!!!

                                                    ΠΟΙΗΣΗ Σωτήρης Σπηλιώτης

ΑΝΑΣΕΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ

                                                                                                                               15/12/2014

Μετράω τις ανάσες

μια, δυο, εκατό

ένα, δυο, εκατό μαχαίρια

και πάλι

και σε σκέφτομαι

και ζω

κι είμαι κοντά σου.

Μακρυά, όσο μακρυά 

είναι ο παράδεισος

όσο μακρυά είναι τα σύννεφα,

όσο μακρυά είναι η σκέψη

η καρδιά, η ψυχή, το μυαλό,

το κορμί, το πάθος. 

Δεν θέλω να 'χω κορμί 

για να μπορώ με τις αισθήσεις 

και το πνεύμα

να 'μαι πάντα δίπλα σου,

μέσα σου

αιώνια .

Μετράω τις ανάσες 

μια, δυο, τρεις

με καίνε με καρφώνουν

όταν είμαι μακρυά σου

αιχμάλωτο κορμί 

άφησε τα φτερά 

να σ' αγκαλιάσουν

για πάντα !!!

                                                     ΠΟΙΗΣΗ   Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ

                                                                                                                                     14/12/2014

Αρκεί να με σκέφτεσαι 

στα δύσκολα πρωϊνά 
στ' απογεύματα του Θεού
εκεί που η αυλαία κλείνει
στα μάτια του ανθρώπου
κι όλα γίνονται σιωπηλά. 

Αρκεί να με σκέφτεσαι 
στα λίγα νυχτερινά πετάγματα 
των αγγέλων
όταν κοιμάσαι μόνη, 

αρκεί να με σκέφτεσαι 
όταν σου λένε οι νεράϊδες 

ότι ένας έρωτας απελπισμένος 
σου στέλνει μηνύματα. 

Αρκεί να με σκέφτεσαι 
όταν μοναχικά η καρδιά σκέφτεται
να μην συνεχίσει την ζωή, 

όταν τα μάτια δεν θέλουν ν' ανοίξουν 
κι όταν θέλω να φύγω μακρυά 
απ' αυτόν τον κόσμο
για να γλιτώσω τον έρωτα. 

Αρκεί 

σου είπα και γέλασες. 

Αυτό μπορώ να σου δώσω τώρα 

μου 'πες και εκεί κατάλαβα
γι' άλλη μια φορά ότι μ' αγαπάς 
και 'σύ απεγνωσμένα, μάταια, απελπισμένα.  

Μα είναι τόση η ευτυχία
όταν μπορείς να σκέφτεσαι
πόσο ατελείωτα σ' αγαπώ. 

Αν μπορούσα μια λέξη να σου ζητήσω 
για να μου πεις πόσο σ' αγαπώ 
θα 'μουν ευχαριστημένος 
μόνο μ' αυτό που 'χεις 
μέσα στην ψυχή μέσα στο μυαλό
αρκεί να μπορείς να με σκέφτεσαι
έρωτα μου …
                         
                                   Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

                                                                                                               13/12/2014

Ένα γραμμα θα 'θελα να σου στείλω,

ένα γραμμα που να 'χει μέσα

όλα τα συναισθήματα 

που φυλάω μες σε χρυσές σκέψεις.

Κρυφό γραμμα ίσως 

που τα λόγια σαν καθαρά διαμάντια

να σου ράγιζαν την ψυχή, 

μικρά κοφτερά γράμματα από μαχαίρια

σκονισμένα με θάνατο και πάθος. 

Ένα γραμμα που ποτέ  δεν παίρνουν 

οι ερωτευμένες

έτσι λοιπόν γράφω σε 'σένα 

ότι δεν μπορώ να σου στείλω 

να μείνει σε μιαν ασημένια κρυφή 

πτυχή της καρδιάς σου,

μόνο εσύ να μπορείς να μελετάς 

τα όρια που 'φτασα για 'σένα 

διαβάζοντας το.

Έτσι δαμάζοντας

τον πόθο μου για 'σένα,  

προσπαθώ να σου πω ότι όλα αυτά

τα πολύτιμα στάλθηκαν μ' ένα γραμμα, 

αυτό που θα σ' αγκαλιάζει τα βράδια 

όταν θα 'σαι  μόνη

και θα σου λέει πόσο πολύ σ' αγαπώ …

                                                      Σωτήρης  Σπηλιώτης