ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

                  08/02/2014

Όσο υπάρχουν όμορφες

γεμάτες πάθη γυναίκες, 

υπάρχει έρωτας, ζωή

μια ανοιξιάτικη πνοή.

Όσο υπάρχουν

νεράϊδες της φωτιάς, 

μέσα σε φλόγες ζεστασιάς,

σπίθες θα καίνε το κορμί 

με μιας ανάσας αγάπη ορμή .

Όσο υπάρχει ο έρωτας

εγώ θα βλέπω 

τα ματιά σου ουρανέ

και την θολή καρδιά σου...

Όταν ξενυχτάς τόσο μακρυά

εκεί που τ' αστέρια μαγικά 

κτίζονται απ' τα ερωτικά 

φιλιά σου.

                                    Σωτήρης    Σπηλιώτης

                                                       εργο   ΑΝΝΑ ΔΗΜΑΚΗ

ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ

                  07/02/2014          

Τόσα πολλά που 'χω δει 

δεν τα πιστεύω

τι κι αν εσένα αγαπώ 

αν σε λατρεύω.

Έχω κλειστή 

μέσα στα παραθύρια

γλυκιά εικόνα 

που ταξιδεύει με βροχή

σ' όλο το σώμα.

Είσαι ένα θαύμα

μες στου Φλεβάρη την καρδιά

που πολεμάς την απληστία

νεκρά θεριά.

Περνάς σε κάστρα 

πολεμώντας για την ζωή σου 

πόρτες ανοίγεις 

με την δύναμη σου.

Τόσα πολλά που 'χω δει

δεν τα πιστεύω,

τι κι αν εσένα αγαπώ

αν σε λατρεύω.

                                  Σωτήρης    Σπηλιώτης

                                      εργο     ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ

ΑΝ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ

                      06/02/2014

Άκου αυτό που θα σου πω

αν δεν μετανιώσεις ποτέ

για το χρόνο που 'μαστε μαζί

θα 'σαι ευτυχισμένη

όσο κι αν νομίζεις

ότι κάνεις λίγα. 

Αν το μετανιώσεις όμως 

θα 'ναι κόλαση...

Ξάπλωσε λοιπόν εδώ κοντά 

κι άφησε το κορμί σου 

την καρδιά σου

μ' αγγελικά φτερά 

ν' αγκαλιάσουν την ψυχή σου

και μερικά χαμόγελα

σκόρπισε τα να φυτρώσουν 

αληθινή αγάπη.

Ξέρεις εσύ από ψέματα, 

κούρνιασε λοιπόν στη φωλιά μας 

και θα δεις απ' την λάμψη 

δεν θα μας δει κανείς

μόνο άγγελοι θα φτερουγίζουν

κοντά μας...

                                     Σωτήρης   Σπηλιώτης

                                                 εργο  ΑΝΝΑ  ΔΗΜΑΚΗ

ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΦΤΕΡΑ

                  05/02/2014

Σ' ένα όνειρο

μετρούσα τους χαμένους

απ΄ τον ουρανό σταλμένους

αγγέλους στη ζωή

και να μετά από χρόνια 

μου ήρθε μες την σκέψη

η μορφή σου η αγγελική,

άτυχη φίλη παιδική.

Ήμουνα σε μια σάλα 

κι έπαιζα με τ' άλλα

μικρά παιδιά,

σκέφτηκα την στοργή σου, 

το χάδι, το φιλί σου 

πόσο ήταν αγγελικά.

Πόσοι χαράς αγγέλοι  

μ' ολόχρυσα φτερά, 

είναι μέσα σ' ένα δρόμο,

σ' όνειρα, σε πόνο ,

σε μιας στιγμής χαρά. 

Σκεφτείτε πόσα χάδια 

χαμόγελα  και νάζια, 

μας δίνανε τροφή

στην σκέψη, στην καρδία

γι' αυτό απλώστε όλοι 

τα χέρια και μέσα στην αγκάλη  

βάλτε όλα τα παιδιά. 

Κανένα να μην φύγει

μόνο ακριβά να νοιώσει

τα χέρια αγγελικά φτερά 

κι αν στο δρόμο κάποια 

ποτέ δεν καταλάβουν

την θεϊκή χαρά, 

και πουν υποχρεώσεις

και μάταιες φροντίδες 

πως ήταν όλα αυτά 
κανέναν δεν θα πειράξει 

γιατί όταν χρειαζόταν  

μεγάλωσαν και 'γιναν 

από  χρυσά χέρια 

τα δικά τους αγγελικά φτερά …

                                      Σωτήρης   Σπηλιώτης

                                                      εργο   ΑΝΝΑ ΔΗΜΑΚΗ

ΞΕΦΤΊΛΑ

               03/02/2014

Καληνύχτα ταξιδιάρη ερωτευμένε, 

που τον πόθο σου

στις νύχτες τριγυρνάς

σ' ακολουθώ εκεί 

που 'ναι στοιβαγμένη

η λαχτάρα ξεχασμένη

σ' αποθήκες σκοτεινές
της αγοράς.

Νύχτες ψάχνουν 

οι πλανόδιοι πωλητές, 

οι αλήτες, οι προδομένοι φοιτητές,

νύχτες προδομένες δυστυχώς.
Νύχτες ψάχνουν στα σκουπίδια την ελπίδα
που μας πήρες και μας έφερες την καταιγίδα.

Μεγάλες νύχτες βασανιστικά 

μας οδηγούν στα σκοτεινά, 

αν διαβάζαμε την ζωή απ' την αρχή

σε βιβλία που στο δρόμο έχουν βγει

δεν θα τολμούσαν οι προδότες στη ζωή 

να μας πάρουν την δική μας την ψυχή. 

Μας απλώσανε το χέρι σαν θεοί 

και τους χαρίσαμε 

την καρδιά μας και την λογική. 

Σε μια γιορτή της νεολαίας 

πριν τριάντα χρόνια ,

ήμασταν δίπλα δίπλα αλήτη

εγώ και εσύ δίπλα στον Άκη,

ξεφτιλισμένος ήσουνα και τότε   

για γκόμενες μιλούσες

κι έτσι όπως έπεφτε το βραδάκι

σκέφτηκα τις εξορίες, τους θανάτους,

τις φυλακές και τους αγώνες

που 'χει περάσει ο λαός μας

μέσα στον αιώνα

μα δεν πίστευα πόσο μαλάκας 

μπορεί να σουνα, ξεφτίλα, απατεώνα.

Πολύ θα 'θελα πάλι να συναντηθούμε  

ξέρω τώρα τι θα κάνω

θα σου πω μια κουβέντα  

και να ξέρεις Γιωργάκη για 'σένα 

εγώ ας πεθάνω .

Χαμένε …

Καληνύχτα ταξιδιάρη ερωτευμένε,

που τον πόθο σου 

στις νύχτες τριγυρνάς.

ΞΕΦΤΊΛΑ...

                                   Σωτήρης Σπηλιώτης

ΤΑ ΕΞΙ ΜΕΤΡΑ

                   02/02/2014

Παίζουνε πάνω στις ζωές, 

παιχνίδια κάνουν τις στιγμές 

τ' όνειρα μας φυλακές

καρδιές απρόσιτες, φρικτές.

Επιτέλους κάποτε ο προδότης,

ο πρωθυπουργός τυχοδιώκτης,

ο Γιώργος της Ελλάδας  ο εφιάλτης,

πρέπει να φέρει τα λεφτά. 

Χιλιάδες άνθρωποι πεινάνε...

Άλλοι πέθαναν από λύπη 

γιατί δεν είχαν την καρδιά, 

ν' αντέξουν αυτήν την συμφορά.

Δεν μπορεί ένας προδότης, 

ένας κοινός κλέφτης, 

ένας της χώρας καταδότης, 

με μια κουκούλα από γέλια 

να μας οδηγάει στα τυφλά.

Ελπίζω η δικαιοσύνη

να βάλει αυτόν στην φυλακή 

και να λαμπρύνει

το έργο της μια ακόμη φορά.

Μια οικογένεια μας καταδίκασε 

στην απαξία,  

μας οδήγησε στην αδικία ,

στου έθνους την κατρακύλα 

σε πείνα, σε θανάτους από  κρύα

στων παιδιών την ασιτία,
χωρίς ελπίδες για το μέλλον 
με πράξεις ανώριμες φρικτά.

Τα έξι μέτρα περιμένουν,

μόνο προδότες που επιμένουν

να κλέβουν για έναν αιώνα, 

απ´ την Ελλάδα μας  την καρδιά.

Αλλιώς,

παίζουνε πάνω στις ζωές 

παιχνίδια κάνουν τις στιγμές 

τα όνειρα μας φυλακές

καρδιές απρόσιτες, φρικτές...

                                   Σωτήρης   Σπηλιώτης

                                               εργο     ΕΛΕΝΑ  ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

Η ΑΛΑΖΟΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

                                01/02/2014

Χαράζει μια ακόμη μέρα

και σκέφτομαι πως ήξερα πάντα 

τι ήταν ένας φτωχός ταπεινός 

άνθρωπος ,

που δεν είχε ποτέ συνείδηση μέσα του

παρά μονάχα φόβους κι απληστία. 

Πολιτισμός κι εξέλιξη

με γυρνούν πολλές φορές πίσω στην παιδική ηλικία 

και ξανανεβαίνω τις αναμνήσεις, 

πολεμώ με τις θύμησες 

και σκέφτομαι τις χαμένες ευκαιρίες, 

τις παιδικές σκέψεις.

Αλήθεια γιατί γεννήθηκα; 

Ποιος είναι ο τελικός μου σκοπός; 

Η αποστολή μου εδώ στην γη;

Ήρθα απλά έτσι, για να φύγω;

Απλά μη μιλάς, μη γελάς μην αντιδράς,

μη σκέφτεσαι, 

μην κατεβαίνεις απ' το πεζοδρόμιο στο δρόμο 

μην σηκώνεσαι απ' τον καναπέ ,

Μη...Μη...Μη...

Γιατί αν γελάσεις, αν φωνάξεις, αν τραγουδήσεις,

αν κατέβεις στην πορεία, αν ψιθυρίσεις

στον σύντροφο σου αλήθειες,

αν περπατήσεις στο δρόμο τον καμένο 

απ' τον ήλιο,

στον δρόμο τον στρωμένο με καρφιά 

κι αγκάθια 

θα 'σαι αντάρτης ,

θα 'σαι αναρχικός ,

θα 'σαι εξτρεμιστής

και θα πρέπει να λογοδοτήσεις

πίσω από ένα κράτος της προδοσίας, 

της κλεψιάς, τής απληστίας, 

που δεν έχει ευθύνες ούτε για την καταστροφή,

ούτε για τον πόνο, ούτε για την κατάχρηση εξουσίας.  

Μ' αλαζόνες πολίτικους άχρηστους κι ανίκανους  

που δεν αναρωτήθηκαν ποτέ στη ζωή τους

γιατί γεννήθηκαν. 

Πόσο ήταν άξιοι να πάνε και μέχρι που!  

Έτσι, πήγαν πολύ μπροστά εκεί 
που δεν γνώριζαν

ότι θα ήταν μόνοι με τις μεγάλες στιγμές, 

τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής   

με μόνο εφόδιο τα θέλω τους ,
την ανικανότητα τους

και την αλαζονεία της εξουσίας.

Μερικές φορές, η παιδική ηλικία  
είναι πολύ αυστηρή... 

Θυμάμαι τότε, που μ' ένα κομμάτι ψωμί, 

λίγη ζάχαρη και νερό είχαμε τη δύναμη,

να κατεβούμε στις αλάνες και να φωνάξουμε

σ' αυτούς τους ίδιους ανθρώπους
Είσαι ψεύτης...
Είσαι κλέφτης...
Είσαι προδότης...

Είσαι ανίκανος... 

Δεν παίζεις καλά ρε !!!

                               Σωτήρης   Σπηλιώτης

                                           εργο      ΘΩΜΑΙΣ  ΡΗΓΑΚΗ